De complete gids voor kleding sourcing

Twee dingen bepalen bijna alles in kleding sourcing, en geen van beide staat in je ontwerp. Je levertijd is vooral stof, en je kostprijs is vooral materiaalverbruik. Zodra je dat ziet, verandert de betekenis van je eigen beslissingen: een extra kleur, een zwaardere kwaliteit, een maat erbij of een net iets langere pand zijn geen ontwerpkeuzes met een prijskaartje eraan — het zijn de kalender- en margebeslissingen van het hele project.

Kleding is de categorie waarin de meeste merken beginnen, en waarin ze de eerste keer geld verliezen op iets wat ze niet zagen aankomen. Niet op het maakloon: daar wordt over onderhandeld en dat is transparant. Op de stof die later kwam dan gedacht, op het verfbadminimum dat vier kleuren onmogelijk maakte, op de maat XL die anders viel dan de S omdat niemand had vastgelegd hoe de maten oplopen. Deze gids loopt de keten langs in de volgorde waarin je hem vastlegt, en zegt bij elke stap welke beslissing daar valt.

Wat kleding anders maakt dan andere productcategorieën

Als je eerder een hard product hebt laten maken, lijkt kleding eenvoudiger: geen mal, geen gereedschapsinvestering, en een naaimachine kan morgen iets anders maken. Dat is precies waarom het misgaat — het geld en de tijd zitten ergens anders dan je gewend bent.

• Je belangrijkste component bestaat nog niet. Een tas krijgt leer van een rol; een kledingstuk krijgt vaak een stof die pas geweven, gebreid of gekleurd wordt nádat je hebt besteld. Je hoofdcomponent heeft dus zijn eigen productieproces, met een eigen wachtrij en een eigen minimum.
• Je product bestaat in een reeks, niet als één ding. Elk kledingstuk is een maatreeks. Een fout in de maatvoering is geen fout in één stuk, maar een fout in alle stukken van die maat.
• De tolerantie is menselijk. Een fles is goed of niet goed; een pasvorm is goed op een lichaam. Die beoordeling moet je in meetbare afspraken vertalen of ze is niet af te dwingen.
• De kalender is aan twee kanten seizoensgebonden. Jouw verkoopmoment staat vast, en fabriek en weverij hebben hun eigen pieken: je concurreert om capaciteit met iedereen die hetzelfde seizoen bedient.

Het tech pack is de opdracht, niet de bijlage

Een tech pack is de complete technische beschrijving van één stijl: het document waarmee een fabriek jouw kledingstuk kan maken zonder jou te bellen. Het is het enige artefact in het hele traject dat zowel prijs, kwaliteit als aansprakelijkheid vastlegt. Een prijs op een foto is een schatting van iemand die iets anders voor zich ziet dan jij.

• Een technische tekening van voor- en achterkant, met details uitvergroot.
• De maatstaat: elk meetpunt met de maat in de basismaat en de sprong per maat. Dit is het hart van het document.
• De materiaalspecificatie: samenstelling, gewicht per vierkante meter, constructie, breedte, en waar mogelijk een referentiekwaliteit.
• De trimlijst: garen, ritsen, knopen, koord, elastiek, labels, hangtags, verpakking — met kleur, maat en leverancier waar die vastligt.
• Constructiedetails: welke naad waar, steken per centimeter, zoombreedtes, versteviging.
• Kleurinformatie: kleurreferenties per onderdeel en welke onderdelen op elkaar moeten matchen.
• Label- en wasvoorschriftinformatie, inclusief wat er wettelijk op moet voor de markt waar je verkoopt.
• Verpakkings- en verzendinstructies: per stuk, per doos, met welke stickers en welke aantallen.

De keten: van vezel tot verzendklaar

Kledingproductie is geen fabriek maar een keten van bedrijven, en de kledingfabriek zit er halverwege in. Wie alleen met de fabriek praat, praat met de partij die de minste invloed heeft op de twee dingen die het meest bepalen.

1. Vezel en garen

   Een spinnerij maakt garen van vezels — katoen, wol, of gesponnen synthetische vezel. Garennummer, twist en kwaliteit bepalen hoe de stof aanvoelt en hoe hij zich gedraagt bij het wassen.

2. Stof

   Een weverij weeft of een rondstrikkerij breit het garen tot stof. Hier valt de beslissing die je later niet meer kunt terugdraaien zonder opnieuw te beginnen: constructie, gewicht en breedte.

3. Kleuren en veredelen

   De stof wordt gekleurd of bedrukt en krijgt zijn afwerking — krimpvrij, gebrushed, waterafstotend. Kleuren gebeurt in baden, en een bad heeft een minimum.

4. Trims

   Ritsen, knopen, labels, koord en verpakking komen van eigen leveranciers, met eigen levertijden en eigen minima. Trims zijn zelden het grootste bedrag en vaak de langste vertraging.

5. Confectie

   De kledingfabriek snijdt en naait: patroon leggen, snijden, sorteren, naaien in lijn, controleren. Dit is de stap die je de kortste vindt en waarover de meeste gesprekken gaan.

6. Afwerking en verpakking

   Wassen waar dat bij de stijl hoort, strijken, labelen, eindinspectie, per stuk verpakken en in de exportdoos. Wat hier verkeerd gaat, ziet je klant als eerste.

Waarom de weverij vaak de echte beperking is

De vraag die een sourcinggesprek zinvol maakt, is niet "hoe snel kun je naaien" maar "wanneer heb je de stof". Een kledingfabriek die vier weken nodig heeft om te confectioneren, kan pas beginnen als de stof binnen is — en de stof komt van een bedrijf dat jouw order in zijn eigen wachtrij zet, achter orders die groter zijn dan de jouwe.

Greige

Onafgewerkte, ongekleurde stof zoals die van het weefgetouw of de rondstrikmachine komt. Ligt greige op voorraad bij de weverij, dan hoeft alleen nog gekleurd en geveredeld te worden — een fundamenteel kortere en flexibelere route dan een stof die vanaf garen gemaakt moet worden.

Dit is de meest bruikbare vraag in de hele materiaalfase: ligt deze kwaliteit ergens in greige, of moet hij gemaakt worden? Een kwaliteit die de weverij toch al produceert en op voorraad houdt, geeft je een korte levertijd, een lager minimum en een lager risico. Een unieke kwaliteit geeft je een uniek product en zet je achteraan in de rij. Beide keuzes zijn verdedigbaar; alleen niet als je de tweede maakt terwijl je de levertijd van de eerste hebt beloofd.

Het praktische gevolg is dat stof geboekt moet worden, niet besteld. Reserveer capaciteit bij de weverij voordat je de order bij de confectiefabriek definitief maakt, en laat bevestigen dat de stof onderweg is voordat je een leverdatum aan je klanten belooft. Een fabriek die zegt dat het gaat lukken, bedoelt bijna altijd: als de stof komt.

Veredeling: waar kleur en pasvorm werkelijk worden vastgelegd

De weverij maakt de constructie; een veredelaar maakt er jouw stof van. Kleuren, wassen, coaten, ruwen, krimpvrij maken — het zijn aparte bewerkingen, vaak bij een apart bedrijf, en ze bepalen twee dingen waar je later op afgerekend wordt: hoe de stof aanvoelt en hoe hij zich gedraagt na de eerste wasbeurt. Merken die alleen over de weverij praten, hebben de helft van hun materiaalrisico niet in beeld.

Kleur gaat via een lab dip: de veredelaar kleurt een klein staal, jij vergelijkt dat met je referentie, en pas na goedkeuring wordt de partij gekleurd. Dat klinkt als een formaliteit en het is de plek waar de meeste kleurdiscussies worden voorkomen of veroorzaakt. Een kleur die op één stof klopt, klopt niet automatisch op een andere: dezelfde formule op katoen en op polyester geeft twee verschillende kleuren, en een kleur die je op een scherm goedkeurt heb je niet goedgekeurd.

• Keur kleur op de werkelijke stof. Een referentie op papier of op een andere ondergrond zegt weinig over de uitkomst op jouw kwaliteit.
• Leg de lichtomstandigheid vast waaronder beoordeeld wordt. Twee mensen die onder verschillend licht kijken, komen tot verschillende conclusies over dezelfde stof.
• Spreek een tolerantie af, en wie beoordeelt. "Zo dicht mogelijk bij het staal" is geen criterium; een genoemde afwijking met een aanwijsbare beslisser is dat wel.
• Vraag uit hoeveel verfpartijen jouw order komt. Kleurverschil tussen partijen is normaal; twee partijen in één stijl zichtbaar naast elkaar is een probleem dat je vooraf had kunnen voorkomen.

Veredeling bepaalt ook de krimp en de maatvastheid, en dat maakt het een pasvormonderwerp. Laat een stofstaal wassen volgens het onderhoudsvoorschrift dat je op het label gaat zetten, en vergelijk de maten vóór en na. Doe dat voordat je de fit sample goedkeurt: een kledingstuk dat goed zit tot de eerste wasbeurt is een maatprobleem dat je zelf hebt geaccordeerd, en dat is achteraf niet meer bij de fabriek te leggen.

MOQ: twee getallen, niet één

Dit is het punt waarop nieuwe merken het vaakst verrast worden. Er is niet één minimum. Er zijn er minstens twee, ze horen bij verschillende bedrijven, ze worden anders gemeten en ze staan los van elkaar.

Stof-MOQ tegenover kleding-MOQ

De stof-MOQ is het minimum van de weverij of veredelaar, uitgedrukt in meters of kilo per kwaliteit en per kleur. De kleding-MOQ is het minimum van de confectiefabriek, uitgedrukt in stuks per stijl. Je kunt aan de kleding-MOQ voldoen en alsnog geen stof kunnen kopen, omdat je vier kleuren wilde en elk verfbad zijn eigen minimum heeft.

Een fabriek die zegt "500 stuks per stijl" heeft je één van de twee getallen gegeven. Het andere getal — hoeveel meter stof je minimaal moet afnemen, per kleur — bepaalt vaak of je project überhaupt kan. Vraag beide, altijd, en vraag ze per kleur.

De rechterkolom bevat geen onderhandelingstrucs. Een minimum is geen openingsbod: het is de economie van de machine erachter. Wat je wel kunt veranderen is je eigen ontwerp — minder kleuren, dezelfde stof over meerdere stijlen. Daarom is de MOQ-discussie een ontwerpdiscussie en geen inkoopdiscussie.

Trims zijn een eigen toeleveringsketen

Trims staan in een tech pack onderaan en gedragen zich als een tweede keten. Een rits, knopen, koord, elastiek, een geweven maatlabel, een wasvoorschrift, een hangtag, een polybag en een omdoos komen van verschillende leveranciers, met elk een eigen minimum en een eigen levertijd. Een rits in een eigen kleur of een geweven label met jouw logo kan daardoor onverwacht op het kritieke pad terechtkomen: niet omdat het lang duurt om te maken, maar omdat niemand eraan dacht het te bestellen toen de stof geboekt werd.

• Specificeer op leveranciersreferentie, niet op beschrijving. "Metalen rits, 5 mm, oud messing" laat ruimte; een merk, een type en een kleurcode niet.
• Keur trims fysiek goed, net als stof. Een verkeerd afgewerkte gesp of een label in de verkeerde kleur is bij oplevering niet meer te herstellen zonder de order open te breken.
• Standaardiseer over de collectie. Eén rits en één labelset over tien stijlen haalt tien minima terug naar één en verkort je levertijd merkbaar.
• Test trims onder dezelfde belasting als de stof. Een knoop die de wasbehandeling van het kledingstuk niet overleeft, maakt het hele artikel ongeschikt.
• Spreek af wie trimvoorraad houdt en wie hem betaalt. Restanten bij de fabriek zijn een kostenpost die stilletjes bij jou terechtkomt of stilletjes verdwijnt.

Bij labels komt er een tweede reden bij om ze niet als detail te behandelen. Op het label staat informatie waarvoor op de EU-markt regels gelden — vezelsamenstelling, onderhoud, herkomst — en welke daarvan voor jouw product verplicht zijn, en in welke talen, laat je vóór productie bevestigen. Een labelfout wordt niet in je sample gevonden maar bij de inklaring of in de winkel, en het herstellen ervan betekent per stuk een label vervangen. Wat er verder op een EU-merk afkomt staat in productiecompliance voor EU-merken.

Sampling: waar je van idee naar afspraak gaat

Sampling voelt als een reeks pogingen om iets moois te krijgen. Het is iets anders: het is de procedure waarmee een ontwerp een contractueel vastgelegde standaard wordt. Elke sample heeft een eigen vraag, en het loont om die vragen niet door elkaar te halen.

1. Proto sample

   Kan dit gemaakt worden, en begrijpt de fabriek het tech pack? Mag in een vervangende stof en een vervangende kleur. De vraag is constructie, niet schoonheid.

2. Fit sample

   Valt het zoals bedoeld, op een echt lichaam of een echte pop? Hier corrigeer je de maatstaat. Verwacht meer dan één ronde en plan die rondes in je kalender in.

3. Salesman sample

   Het verkoopmonster: de stijl in de definitieve stof en kleur, om te tonen, te fotograferen of voor te verkopen. Nog geen productiegoedkeuring.

4. Pre-production sample

   De echte stof, de echte trims, de echte kleur, gemaakt op de machines die de order gaan maken. Dit is het exemplaar waarop je goedkeuring geeft en waartegen alles later gemeten wordt.

5. Top of production sample

   Een stuk uit de eerste lopende productie, om te bevestigen dat de lijn maakt wat het goedgekeurde exemplaar belooft. Kort, maar het is het moment waarop een afwijking nog te repareren is.

Het goedgekeurde pre-production sample is je referentie voor de rest van het project. Zorg dat er twee identieke exemplaren zijn — één bij de fabriek, één bij jou — beide gelabeld, gedateerd en ondertekend, zodat een discussie over kwaliteit later een vergelijking is en geen mening. Waarom dat exemplaar zoveel gewicht heeft en hoe je het vastlegt staat in wat een golden sample is.

Pasvorm en grading over een maatreeks

Pasvorm is een technisch onderwerp dat merken vaak als een smaakonderwerp behandelen. Het bestaat uit twee dingen: het basispatroon in één maat, en de regels waarmee dat patroon naar de andere maten oploopt — grading. Beide moeten van jou zijn, niet van de fabriek, want ze zijn het enige wat je merk consistent maakt over stijlen en seizoenen heen.

• Werk vanuit één basismaat en één basispatroon per silhouet. Als elke stijl zijn eigen pasvorm heeft, kan je klant je maten niet vertrouwen, en dan koopt hij twee maten en houdt er één.
• Leg de sprong per meetpunt vast, niet globaal. Een halswijdte loopt anders op dan een heupomvang. Een uniforme sprong over alle punten is de meest voorkomende oorzaak van een reeks die goed valt in het midden en slecht aan de randen.
• Zet een tolerantie op elk meetpunt. Textiel is elastisch en snijden is nooit exact; zonder tolerantie keur je iets af wat niet maakbaar is, of je keurt alles goed.
• Beoordeel de pasvorm minstens in de kleinste en de grootste maat. De basismaat is de maat waarin een fout zich het minst laat zien.

Een gradingfout is duur op een manier die je pas maanden later ziet: hij komt terug als retourpercentage in één specifieke maat. Dat is ook het diagnostische signaal. Als de retouren op maat en op reden geconcentreerd zijn in plaats van gelijkmatig verdeeld, is het een specificatieprobleem en geen kwaliteitsprobleem.

Kostprijs: opgebouwd, niet geraden

Een prijs die je krijgt is een uitkomst; een prijs die je begrijpt is een som. Met alleen de uitkomst onderhandel je over één getal. Met de som zie je welke regel het grootste is en welke je met een ontwerpbeslissing kunt veranderen — en dat is bijna nooit het maakloon.

Kostprijs per stuk = (verbruik x materiaalprijs) + snijverlies + trims + maakloon + testen en inspectie + overhead en marge fabriek

Verbruik is de hoeveelheid stof die één stuk nodig heeft, inclusief naadtoeslagen. Snijverlies is wat er tussen de patroondelen overblijft.

Verbruik en snijverlies zijn de twee getallen die vrijwel niemand navraagt en die vrijwel altijd de grootste post vormen. Verbruik hangt af van je patroon, de breedte van de stof en de maatverdeling; snijverlies van hoe efficiënt de patroondelen op de baan gelegd kunnen worden. Een pand dat drie centimeter langer is, is een verbruikswijziging — en een stof die tien centimeter smaller is, kan een heel legplan onbruikbaar maken.

Illustratief voorbeeld. In deze opbouw is stof plus snijverlies € 8,04 van de € 14,68 FOB — ruim de helft, en meer dan tweeënhalf keer het maakloon.

Daarom hoort de kostprijsdiscussie bij het ontwerp thuis. Drie hefbomen doen het meeste werk: verbruik (patroon, lengtes, stofbreedte), efficiëntie van het legplan en aantal kleuren — elke kleur is een eigen bad, een eigen minimum en een eigen restant. Een euro van het maakloon af onderhandelen is moeilijk en eenmalig; verbruik uit een patroon halen is een ontwerpgesprek van een middag en werkt op elk stuk dat je ooit van die stijl maakt.

Vracht, invoerrechten en inklaring komen daarna en horen in dezelfde tabel, want een lagere fabrieksprijs die je in vracht weer inlevert is geen besparing. De volledige rekenmethode staat in de gids over landed cost.

Kwaliteit: wat je meet, en wanneer

Kwaliteitscontrole in kleding is voor een groot deel meetwerk, en dat is goed nieuws: meetwerk is objectief. De rest is visuele beoordeling tegen een goedgekeurd exemplaar, en dat is precies waarom dat exemplaar moet bestaan.

• Voor de productie: stofkeuring bij aankomst — gewicht, breedte, kleur tegen de goedgekeurde referentie, en de fysieke tests die bij de kwaliteit horen (krimp na wassen, kleurechtheid, pilling). Een stof die hier afvalt, kost je een levertijd. Een stof die hier doorgelaten wordt en later afvalt, kost je de hele order.
• Tijdens de productie: een controle in de lijn zodra de eerste stukken van de band komen, en niet pas als de order klaar is. Een naadfout die in de eerste honderd stuks zichtbaar is, is een instelling; in de laatste duizend is het een herstelproject.
• Na de productie: eindinspectie op een steekproef uit de ingepakte order — meetpunten tegen de maatstaat, uiterlijk tegen het goedgekeurde exemplaar, plus verpakking, labels en aantallen.

Voor die eindinspectie werkt de sector met AQL — acceptable quality level. Je meet niet alles: je meet een steekproef waarvan de omvang bij de ordergrootte hoort, en je spreekt van tevoren af hoeveel afwijkingen daarin acceptabel zijn voordat het hele lot wordt afgekeurd. Wat het bruikbaar maakt is niet de statistiek maar de afspraak: het AQL-niveau, wat als kritisch, groot en klein defect geldt, en wat er gebeurt bij afkeur, horen in je order te staan voordat er geproduceerd wordt. Hoe je die niveaus kiest, staat in de gids over kwaliteitscontrole in de productie en in het overzicht van de controles per productiefase.

Compliance en certificering zijn niet hetzelfde

Twee dingen worden in kleding consequent door elkaar gehaald, met echte gevolgen. Wettelijke verplichtingen gelden of je ze kent of niet — productveiligheid, chemicaliënregels, labeling en vezelsamenstelling, informatieplichten. Certificeringsschema’s zijn iets anders: dat zijn private standaarden die een koper of leverancier kiest, met een auditregime en een keurmerk. Een certificaat is geen bewijs dat je aan de wet voldoet, en aan de wet voldoen levert je geen certificaat op.

De drie schema’s die je in kleding het vaakst tegenkomt, in de bewoordingen van de instanties die ze uitgeven:

• OEKO-TEX STANDARD 100 is volgens OEKO-TEX zelf "a label for textiles tested for harmful substances": elk onderdeel, inclusief garen en knopen, wordt getest tegen een lijst van meer dan duizend schadelijke stoffen. Er zijn vier productklassen naar mate van huidcontact, waarbij klasse 1 — baby- en kinderartikelen tot drie jaar — de strengste eisen heeft. Het certificaat wordt voor één jaar afgegeven. Het gaat dus over stoffen in het eindproduct, niet over arbeidsomstandigheden of milieuprestaties.
• GOTS stelt eisen aan biologische vezels én aan het proces. Voor certificering moet minimaal 70% van het vezelmateriaal gecertificeerd biologisch zijn; het labelniveau "made with organic" vraagt minimaal 70% en het labelniveau "organic" minimaal 95%. Daarnaast dekt GOTS chemische inputs en residuen, sociale criteria op basis van ILO-normen, milieumanagement en afvalwaterbehandeling, met jaarlijkse audits door geaccrediteerde certificeerders.
• GRS — de Global Recycled Standard van Textile Exchange — is bedoeld voor producten met minstens 20% gerecycled materiaal, en alleen producten met minstens 50% gerecycled gehalte mogen het GRS-productlabel dragen. Elke schakel in de keten moet gecertificeerd zijn, van de recyclingstap tot en met de laatste verkoper in de laatste business-to-business-transactie. Dat laatste is de reden dat je claim staat of valt bij documentatie en niet bij het certificaat van je fabriek alleen.

Aan de wettelijke kant is er één ontwikkeling die kledingmerken vaak te laat op de radar krijgen: de EU-verordening tegen ontbossing, Verordening (EU) 2023/1115. Rundvee, hout en rubber vallen eronder, en met hen de daarvan afgeleide producten. Leer is daarvan het voorbeeld dat de Commissie zelf noemt en tegelijk het voorbeeld dat kleding raakt: leren schoenen, leren tassen en leren details in een kledingstuk vallen binnen het bereik. De ingangsdatum hangt af van je eigen omvang. Grote en middelgrote marktdeelnemers vallen er volgens de Commissie vanaf 30 december 2026 onder, micro- en kleine marktdeelnemers zes maanden later, vanaf 30 juni 2027. Wat dit voor jouw keten betekent, en welke andere EU-verplichtingen er voor een merk gelden, staat in productiecompliance voor EU-merken.

Productie en levertijd

Een productiekalender in kleding is geen doorlooptijd met een marge eraan, maar een keten van afhankelijkheden waarin één late goedkeuring alles achter zich meesleept. De nuttige oefening is niet "hoe lang duurt het", maar "wat wacht op wat".

1. Tech pack definitief en fabriek gekozen. Alles hierna wacht op dit.
2. Stof bevestigd: kwaliteit gekozen, kleur goedgekeurd op een labdip, capaciteit bij de weverij geboekt. Dit is bijna altijd de langste post en zelden degene die het eerst wordt opgestart.
3. Trims besteld. Kort in bedrag, verrassend lang in levertijd, en de order kan niet zonder.
4. Pre-production sample gemaakt en goedgekeurd. Zolang dit niet af is, produceer je op je eigen risico.
5. Stofkeuring bij aankomst in de fabriek. Hier valt de laatste kans om een probleem goedkoop te vinden.
6. Snijden en confectie, met een controle zodra de eerste stukken van de lijn komen.
7. Afwerking, verpakking en eindinspectie.
8. Boeking, exportdocumenten, vertrek. De vaardag van het schip is een gegeven, niet een variabele.

Wat een levertijd echt korter maakt is bijna altijd een materiaalbeslissing en niet meer druk op de fabriek: een kwaliteit die in greige op voorraad ligt, minder kleuren, trims uit een standaardprogramma, en goedkeuringen die binnen een dag terugkomen in plaats van binnen een week. Een fabriek versnellen na een late goedkeuring betekent overwerk, en overwerk betekent meer defecten in de eindinspectie — je verplaatst het probleem dan van je kalender naar je kwaliteit.

De fouten die het vaakst geld kosten

• Op één prijs vergelijken. Twee fabrieken met dezelfde FOB-prijs kunnen ver uiteenlopen in landed cost, doordat de een een efficiëntere stofbreedte gebruikt of dichter bij een haven zit.
• Een fabriek kiezen die dit product niet eerder heeft gemaakt. Kunnen naaien is niet hetzelfde als deze categorie kennen: een specialist in gebreide basics is geen specialist in technische outerwear, en dat verschil zie je in het derde sample, niet in het eerste. Hoe je dat onderscheid maakt staat in de gids over fabrikanten controleren.
• Trims te laat oppakken. Het kleinste bedrag in de calculatie en een van de meest voorkomende oorzaken van een te late order.
• Kleur goedkeuren op een scherm. Kleur wordt goedgekeurd op een labdip in de definitieve stof, onder gedefinieerd licht. Een kleur die in de trui anders is dan in de bijbehorende broek is een matchingafspraak die niemand heeft gemaakt.
• Grading aan de fabriek laten. Dan is je pasvorm eigendom van je leverancier en verandert hij als je van leverancier wisselt.
• Krimp niet testen voordat de maatstaat vastligt. Een maatstaat op ongewassen stof klopt niet meer na de eerste wasbeurt bij je klant.

Checklist voor je eerste kledingorder

• Voordat je een order plaatst
• Tech pack compleet, inclusief maatstaat met sprongen en toleranties per meetpunt.
• Stof-MOQ én kleding-MOQ bekend, per kleur uitgevraagd, en beide haalbaar bij je geplande volume.
• Bekend of de gekozen kwaliteit in greige op voorraad ligt of nog gemaakt moet worden.
• Labdips goedgekeurd in de definitieve stof, met matchingafspraken tussen onderdelen.
• Krimp, kleurechtheid en pilling getest op de definitieve kwaliteit, voordat de maatstaat definitief is.
• Pre-production sample goedgekeurd, in tweevoud, gelabeld en ondertekend.
• Kostprijs opgebouwd per regel, met verbruik en snijverlies expliciet genoemd.
• Inspectieafspraken vastgelegd: welk AQL-niveau, welke defectcategorieën, wat er gebeurt bij afkeur.
• Labels en wasvoorschriften afgestemd op de markt waar je verkoopt.
• Vracht, invoerrechten en inklaring in dezelfde calculatie als de fabrieksprijs.

Hoe Library of Trade hierin werkt

Library of Trade is geen marktplaats en geen leverancierslijst. Je contracteert zelf met je fabriek en je materiaalleveranciers, en je ontwerpen, specificaties en productbeslissingen blijven van jou. Wat wij doen is de keten hierboven structureren en zichtbaar houden: specificaties op één plek, materiaal- en fabrieksopties vergelijkbaar gemaakt, samples en goedkeuringen vastgelegd, kostprijs opgebouwd in plaats van geschat, en productie en kwaliteit gevolgd tot de levering. Software bereidt dat werk voor; mensen met productkennis beoordelen, onderhandelen en beslissen. Hetzelfde proces buiten kleding staat in de gids over product sourcing.